© Married At First Sight
Zo werkt het helaas niet. Daar zijn we afgelopen weken, met de afleveringen van Married At First Sight nog op ons netvlies, weer op gewezen.
De mate van verliefdheid is zelden eerlijk verdeeld. Er is bijna altijd iemand die iets meer voelt, iets sneller gaat, iets dieper zakt. Die eerder denkt dat de relatie wel eens belangrijk zou kunnen zijn. Aan de andere kant zit iemand die het nog even aankijkt. Die voelt, zeker, maar die wil nog niet invullen wat het is. Die is, zoals vaak gezegd wordt, voorzichtig. Of heeft nog tijd nodig. Daar moet de verliefdheid groeien.
De één beweegt naar voren. De ander houdt nog even afstand. Degene die meer voelt, ervaart ook meer risico en onzekerheid. En verlangt naar bevestiging. Degene die minder voelt, heeft meer ruimte en houdt de controle.
Dat voelt ongelijk en schuurt.
Klopt liefde alleen als het gelijk in balans is?
Vaak begint liefde uit balans. De vraag is alleen: wat doe je met die ongelijkheid? Pas je je aan, zoals een verliefde nog wel eens tracht te doen. Door vooral niet te veel te appen bijvoorbeeld en mee te gaan in het tempo van de ander. Of weeg je juist af en houd je alle opties open en voel je zo of het genoeg is?
Beiden zijn bezig met hetzelfde, maar vanuit een andere plek.
Tussen dat dichterbij komen en afstand nemen ontstaat iets wat we een relatie noemen. Of het ontstaat juist niet. Het hangt vaak af van de kleine momenten. In wie het gesprek begint, of wie het risico neemt om iets kwetsbaars te zeggen.
Illusie
Het idee dat liefde ooit helemaal in balans zal zijn, is misschien wel de grootste illusie die we hebben over liefde. Maar wie bepaalt dat die balans er moet zijn? Misschien hoeft dat niet. Zit de rust niet in het gelijk maken van wat ongelijk is, maar in het zien ervan. Erkennen dat jij vandaag degene bent die nog twijfelt. Of juist degene bij wie het gevoel al verder vooruitloopt. Zonder oordeel. Want balans ontstaat niet doordat twee mensen precies hetzelfde voelen. Balans ontstaat wanneer twee mensen begrijpen welke plek ze op dat moment innemen. De één iets dichterbij. De ander nog even op afstand. En allebei even waardevol.
Misschien is verliefdheid niet eerlijk verdeeld. Maar liefde kan dat uiteindelijk wel zijn. Als je stopt met trekken aan wat sneller moet gaan of met kleiner maken wat groter voelt. Als verschil geen bedreiging meer is, maar iets wat er gewoon mag zijn. Daar ontstaat ruimte. En misschien ontstaat daar ook liefde die langer meegaat dan verliefdheid.